In a sparkling lake lived a tortoise named Kambu and his two best friends, a pair of white geese. Kambu was kind and funny, but he talked and talked and talked — from morning until night.

One summer, no rain came. The lake shrank smaller and smaller until it was only mud. “We must fly to a new lake far away,” said the geese sadly. “But how will you come, Kambu? You cannot fly!”

एक चमचमाती झील में कम्बु नाम का एक कछुआ और उसके दो सबसे अच्छे दोस्त, सफ़ेद हंसों की एक जोड़ी, रहते थे। कम्बु दयालु और मज़ेदार था, पर वह बोलता, बोलता और बोलता ही रहता — सुबह से रात तक।

एक गर्मी में बारिश नहीं हुई। झील छोटी, और छोटी होती गई, जब तक वह बस कीचड़ नहीं रह गई। “हमें दूर किसी नई झील में उड़कर जाना होगा,” हंसों ने उदास होकर कहा। “पर तुम कैसे आओगे, कम्बु? तुम तो उड़ नहीं सकते!”

ଗୋଟିଏ ଝଲମଲ ହ୍ରଦରେ କମ୍ବୁ ନାମର ଗୋଟିଏ କଇଁଛ ଆଉ ତା’ର ଦୁଇ ସବୁଠୁ ଭଲ ସାଙ୍ଗ, ଗୋଟିଏ ଯୋଡ଼ା ଧଳା ହଂସ ରହୁଥିଲେ। କମ୍ବୁ ଦୟାଳୁ ଆଉ ମଜାଦାର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ କଥା କହୁଥିଲା, କହୁଥିଲା ଆଉ କହୁଥିଲା — ସକାଳରୁ ରାତି ଯାଏଁ।

ଗୋଟିଏ ଖରାଦିନେ ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ। ହ୍ରଦ ଛୋଟ, ଆହୁରି ଛୋଟ ହୋଇ କେବଳ କାଦୁଅ ହୋଇଗଲା। “ଆମକୁ ଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ହ୍ରଦକୁ ଉଡ଼ିଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ,” ହଂସମାନେ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ। “କିନ୍ତୁ ତୁମେ କେମିତି ଆସିବ, କମ୍ବୁ? ତୁମେ ତ ଉଡ଼ିପାରିବ ନାହିଁ!”

మెరిసే ఒక సరస్సులో కంబు అనే తాబేలు, దాని ఇద్దరు ప్రాణ స్నేహితులైన ఒక జత తెల్లని హంసలు ఉండేవి. కంబు దయగలది, సరదాగా ఉండేది, కానీ అది మాట్లాడుతూనే, మాట్లాడుతూనే, మాట్లాడుతూనే ఉండేది — ఉదయం నుంచి రాత్రి వరకు.

ఒక వేసవిలో వర్షం పడలేదు. సరస్సు చిన్నదై, ఇంకా చిన్నదై, చివరికి బురద మాత్రమే మిగిలింది. “మనం దూరంగా ఉన్న ఒక కొత్త సరస్సుకు ఎగిరి వెళ్ళాలి,” అని హంసలు బాధగా అన్నాయి. “కానీ నువ్వు ఎలా వస్తావు, కంబు? నువ్వు ఎగరలేవు కదా!”

மின்னும் ஒரு ஏரியில் கம்பு என்ற ஆமையும் அதன் இரண்டு உயிர் நண்பர்களான ஒரு ஜோடி வெள்ளை அன்னங்களும் வாழ்ந்தன. கம்பு அன்பானது, வேடிக்கையானது, ஆனால் அது பேசிக்கொண்டே, பேசிக்கொண்டே, பேசிக்கொண்டே இருக்கும் — காலை முதல் இரவு வரை.

ஒரு கோடையில் மழை பெய்யவில்லை. ஏரி சுருங்கிச் சுருங்கி வெறும் சேறாகிவிட்டது. “நாம் தூரத்தில் உள்ள ஒரு புதிய ஏரிக்குப் பறந்து போக வேண்டும்,” என்று அன்னங்கள் வருத்தத்துடன் சொன்னன. “ஆனால் நீ எப்படி வருவாய், கம்பு? உன்னால் பறக்க முடியாதே!”

きらきら ひかる みずうみに、カンブという カメと、なかよしの しろい ガチョウの ふうふが すんでいました。カンブは やさしくて おもしろい カメでしたが、あさから よるまで、しゃべって しゃべって しゃべりつづけていました。

ある なつ、あめが ふりませんでした。みずうみは どんどん ちいさく なって、とうとう どろだけに なってしまいました。「とおくの あたらしい みずうみへ とんでいかなくちゃ」と ガチョウたちは かなしそうに いいました。「でも カンブ、きみは どうやって くるの? とべないのに!」

The geese had an idea. They found a strong stick. “Hold the middle tightly in your mouth,” they said, “and we will hold the ends and carry you through the sky.”

“Wonderful!” cried Kambu.

“But remember,” said the geese, “you must not say one single word until we land. Not one!”

“Easy-peasy!” said Kambu. Then he bit the stick and closed his mouth tight.

हंसों को एक तरकीब सूझी। उन्होंने एक मज़बूत डंडी ढूँढी। “इसके बीच वाले हिस्से को अपने मुँह से कसकर पकड़ लो,” उन्होंने कहा, “और हम दोनों सिरे पकड़कर तुम्हें आसमान में ले चलेंगे।”

“बहुत बढ़िया!” कम्बु चिल्लाया।

“पर याद रखना,” हंसों ने कहा, “जब तक हम उतर न जाएँ, तुम्हें एक भी शब्द नहीं बोलना है। एक भी नहीं!”

“बिल्कुल आसान!” कम्बु ने कहा। फिर उसने डंडी को दाँतों से पकड़ा और मुँह कसकर बंद कर लिया।

ହଂସମାନଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ବୁଦ୍ଧି ଆସିଲା। ସେମାନେ ଗୋଟିଏ ମଜଭୁତ ବାଡ଼ି ଖୋଜିଲେ। “ଏହାର ମଝି ଭାଗକୁ ତୁମ ପାଟିରେ ଜୋରରେ ଧରିରଖ,” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆଉ ଆମେ ଦୁଇ ମୁଣ୍ଡ ଧରି ତୁମକୁ ଆକାଶରେ ନେଇଯିବା।”

“ବାଃ, ଚମତ୍କାର!” କମ୍ବୁ ପାଟି କଲା।

“କିନ୍ତୁ ମନେରଖ,” ହଂସମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଓହ୍ଲାଇବା ଯାଏଁ ତୁମେ ଗୋଟିଏ ବି ଶବ୍ଦ କହିବ ନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ବି ନୁହେଁ!”

“ଏ ତ ବହୁତ ସହଜ!” କମ୍ବୁ କହିଲା। ତା’ପରେ ସେ ବାଡ଼ିଟିକୁ କାମୁଡ଼ି ଧରିଲା ଆଉ ପାଟି ଜୋରରେ ବନ୍ଦ କଲା।

హంసలకు ఒక ఉపాయం తట్టింది. అవి ఒక గట్టి కర్రను వెతికి తెచ్చాయి. “దీని మధ్య భాగాన్ని నీ నోటితో గట్టిగా పట్టుకో,” అన్నాయి అవి, “మేం రెండు చివరలు పట్టుకుని నిన్ను ఆకాశంలో మోసుకెళ్తాం.”

“అద్భుతం!” అని కంబు అరిచింది.

“కానీ గుర్తుంచుకో,” అన్నాయి హంసలు, “మనం దిగే వరకు నువ్వు ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకూడదు. ఒక్కటి కూడా!”

“చాలా సులభం!” అంది కంబు. తర్వాత కర్రను కొరికి పట్టుకుని నోరు గట్టిగా మూసుకుంది.

அன்னங்களுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. அவை ஒரு உறுதியான குச்சியைக் கண்டுபிடித்தன. “இதன் நடுப்பகுதியை உன் வாயால் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொள்,” என்றன அவை, “நாங்கள் இரண்டு முனைகளையும் பிடித்து உன்னை வானத்தில் சுமந்து செல்வோம்.”

“அருமை!” என்று கம்பு கத்தியது.

“ஆனால் நினைவில் வை,” என்றன அன்னங்கள், “நாம் இறங்கும் வரை நீ ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசக்கூடாது. ஒன்று கூட!”

“ரொம்ப சுலபம்!” என்றது கம்பு. பிறகு குச்சியைக் கடித்துப் பிடித்து வாயை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டது.

ガチョウたちは いい ことを おもいつきました。じょうぶな ぼうを みつけてきて、「まんなかを くちで しっかり くわえて」と いいました。「ぼくたちが りょうはしを もって、そらを はこんで あげる」

「すてき!」と カンブは さけびました。

「でも わすれないで」と ガチョウたちは いいました。「おりるまで、ひとことも しゃべっちゃ だめだよ。ひとことも!」

「かんたん かんたん!」と カンブは いいました。そして ぼうを くわえて、くちを ぎゅっと とじました。

Up, up, up they flew, over fields and rivers and villages. Kambu had never seen anything so beautiful.

Down below, some children pointed and laughed. “Look! The geese are carrying a tortoise on a stick! How silly!”

Kambu wanted to answer so badly. His cheeks puffed. His eyes bulged. At last he couldn’t hold it in. “It’s not silly, it’s CLEVER—”

ऊपर, ऊपर, ऊपर वे उड़े, खेतों, नदियों और गाँवों के ऊपर से। कम्बु ने इतना सुंदर कुछ भी पहले कभी नहीं देखा था।

नीचे कुछ बच्चों ने उँगली उठाकर हँसना शुरू किया। “देखो! हंस एक डंडी पर कछुए को ले जा रहे हैं! कितना बेवकूफ़ी भरा है!”

कम्बु का जवाब देने का बहुत मन हुआ। उसके गाल फूल गए। उसकी आँखें बाहर निकल आईं। आख़िरकार वह ख़ुद को रोक नहीं पाया। “यह बेवकूफ़ी नहीं, यह चतुराई है—”

ଉପରକୁ, ଉପରକୁ, ଉପରକୁ ସେମାନେ ଉଡ଼ିଲେ, କ୍ଷେତ, ନଦୀ ଆଉ ଗାଁ ଉପର ଦେଇ। କମ୍ବୁ ଏତେ ସୁନ୍ଦର କିଛି ଆଗରୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲା।

ତଳେ କିଛି ପିଲା ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଖାଇ ହସିଲେ। “ଦେଖ! ହଂସମାନେ ଗୋଟିଏ ବାଡ଼ିରେ କଇଁଛକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି! କି ବୋକାମି!”

କମ୍ବୁର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ହେଲା। ତା’ର ଗାଲ ଫୁଲିଗଲା। ତା’ର ଆଖି ବାହାରି ଆସିଲା। ଶେଷରେ ସେ ନିଜକୁ ରୋକିପାରିଲା ନାହିଁ। “ଏହା ବୋକାମି ନୁହେଁ, ଏହା ଚତୁରତା—”

పైకి, పైకి, పైకి అవి ఎగిరాయి, పొలాలు, నదులు, ఊళ్ళ మీదుగా. కంబు ఇంత అందమైనదాన్ని ఇంతకు ముందెప్పుడూ చూడలేదు.

కింద కొంతమంది పిల్లలు వేలు చూపించి నవ్వారు. “చూడండి! హంసలు ఒక కర్ర మీద తాబేలును మోసుకెళ్తున్నాయి! ఎంత వెర్రిగా ఉంది!”

కంబుకు జవాబు చెప్పాలని చాలా అనిపించింది. దాని బుగ్గలు ఉబ్బాయి. కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. చివరికి ఆపుకోలేకపోయింది. “ఇది వెర్రితనం కాదు, తెలివి—”

மேலே, மேலே, மேலே அவை பறந்தன, வயல்கள், ஆறுகள், கிராமங்களுக்கு மேலே. கம்பு இவ்வளவு அழகான எதையும் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை.

கீழே சில குழந்தைகள் விரலை நீட்டிச் சிரித்தார்கள். “பாருங்கள்! அன்னங்கள் ஒரு குச்சியில் ஆமையைத் தூக்கிச் செல்கின்றன! எவ்வளவு வேடிக்கை!”

கம்புக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று ரொம்ப ஆசையாக இருந்தது. அதன் கன்னங்கள் உப்பின. கண்கள் பிதுங்கின. கடைசியில் அதனால் அடக்க முடியவில்லை. “இது வேடிக்கை இல்லை, இது புத்திசாலித்தனம்—”

うえへ、うえへ、うえへと、みんなは はたけや かわや むらの うえを とんでいきました。カンブは こんなに きれいな けしきを みたのは はじめてでした。

したでは こどもたちが ゆびを さして わらいました。「みて! ガチョウが ぼうで カメを はこんでる! へんなの!」

カンブは へんじを したくて たまりません。ほっぺが ぷくっと ふくらみ、めが まんまるに なりました。とうとう がまんできなく なって、「へんじゃ ないよ、かしこいんだ—」

Oops! As soon as Kambu opened his mouth, he let go of the stick. Down, down, down he tumbled — and landed with a soft PLOP in a big pile of hay.

The geese swooped down. “Kambu! Are you all right?”

Kambu wiggled out, covered in hay, with a sheepish grin. “I’m fine,” he said. “But next time… I’ll just listen.” And the geese carried him to the new lake, and this time Kambu didn’t say a word.

उफ़! जैसे ही कम्बु ने मुँह खोला, डंडी छूट गई। नीचे, नीचे, नीचे वह लुढ़कता गया — और धप्प से घास के एक बड़े ढेर पर नरमी से जा गिरा।

हंस नीचे झपटे। “कम्बु! तुम ठीक हो?”

कम्बु घास में लिपटा हुआ, झेंपती मुस्कान के साथ बाहर निकला। “मैं ठीक हूँ,” उसने कहा। “पर अगली बार… मैं बस सुनूँगा।” और हंस उसे नई झील तक ले गए, और इस बार कम्बु ने एक शब्द भी नहीं कहा।

ଆରେ! କମ୍ବୁ ପାଟି ଖୋଲିବା ମାତ୍ରେ ବାଡ଼ି ଛାଡ଼ିଦେଲା। ତଳକୁ, ତଳକୁ, ତଳକୁ ସେ ଗଡ଼ିଗଲା — ଆଉ ଧପ୍ କରି ନଡ଼ାର ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଗଦାରେ ନରମରେ ପଡ଼ିଲା।

ହଂସମାନେ ତଳକୁ ଝାମ୍ପି ଆସିଲେ। “କମ୍ବୁ! ତୁମେ ଠିକ୍ ଅଛ ତ?”

କମ୍ବୁ ନଡ଼ାରେ ଘୋଡ଼େଇ ହୋଇ, ଲାଜୁଆ ହସ ସହ ବାହାରି ଆସିଲା। “ମୁଁ ଠିକ୍ ଅଛି,” ସେ କହିଲା। “କିନ୍ତୁ ଆର ଥର… ମୁଁ କେବଳ ଶୁଣିବି।” ଆଉ ହଂସମାନେ ତାକୁ ନୂଆ ହ୍ରଦକୁ ନେଇଗଲେ, ଆଉ ଏଥର କମ୍ବୁ ଗୋଟିଏ ବି ଶବ୍ଦ କହିଲା ନାହିଁ।

అయ్యో! కంబు నోరు తెరవగానే కర్రను వదిలేసింది. కిందికి, కిందికి, కిందికి అది దొర్లుతూ పడింది — ఒక పెద్ద గడ్డివాము మీద మెత్తగా ధప్పున దిగింది.

హంసలు కిందికి దూసుకొచ్చాయి. “కంబూ! నువ్వు బాగానే ఉన్నావా?”

కంబు ఒళ్ళంతా గడ్డితో, సిగ్గుపడుతూ నవ్వుతూ బయటికి వచ్చింది. “నేను బాగానే ఉన్నాను,” అంది. “కానీ ఈసారి… నేను వింటాను అంతే.” హంసలు దాన్ని కొత్త సరస్సుకు తీసుకెళ్ళాయి, ఈసారి కంబు ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.

அச்சச்சோ! கம்பு வாயைத் திறந்த உடனேயே குச்சியை விட்டுவிட்டது. கீழே, கீழே, கீழே அது உருண்டு விழுந்தது — ஒரு பெரிய வைக்கோல் போரின் மேல் மெதுவாகத் தொப்பென்று விழுந்தது.

அன்னங்கள் கீழே பாய்ந்து வந்தன. “கம்பு! உனக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லையே?”

கம்பு உடல் முழுவதும் வைக்கோலுடன், வெட்கமான புன்னகையுடன் வெளியே வந்தது. “எனக்கு ஒன்றுமில்லை,” என்றது. “ஆனால் அடுத்த முறை… நான் வெறுமனே கேட்பேன்.” அன்னங்கள் அதைப் புதிய ஏரிக்குக் கொண்டு சென்றன, இந்த முறை கம்பு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை.

あっ! くちを あけた とたん、カンブは ぼうを はなして しまいました。したへ、したへ、したへ ころがりおちて — ぽすん、と おおきな わらの やまの うえに やわらかく おちました。

ガチョウたちが さっと おりてきました。「カンブ! だいじょうぶ?」

カンブは わらだらけで、はずかしそうに にっこり しながら はいだしてきました。「だいじょうぶ」と カンブは いいました。「でも こんどは… だまって きくよ」そして ガチョウたちは カンブを あたらしい みずうみへ はこびました。こんどは カンブは ひとことも しゃべりませんでした。