King Vikram walked through the dark forest, Betaal perched comfortably on his back. "King Vikram," Betaal began, his voice soft, "tonight a story about lost treasure and a clever solution."

Long ago, a kind farmer named Ramu tilled his fields. His hoe hit something hard. He dug up a small, heavy cloth bag, sparkling with gold coins! Ramu knew this treasure didn't belong to him.

राजा विक्रम अँधेरे जंगल से गुज़र रहे थे, बेताल आराम से उनकी पीठ पर बैठा था। “राजा विक्रम,” बेताल ने धीमी आवाज़ में शुरू किया, “आज रात खोए खज़ाने और एक चतुर हल की कहानी।”

बहुत पहले रामू नाम का एक दयालु किसान अपने खेत जोत रहा था। उसकी कुदाल किसी सख़्त चीज़ से टकराई। उसने खोदकर कपड़े की एक छोटी, भारी थैली निकाली, जिसमें सोने के सिक्के चमक रहे थे! रामू जानता था कि यह खज़ाना उसका नहीं है।

ରାଜା ବିକ୍ରମ ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଇ ଚାଲୁଥିଲେ, ବେତାଳ ଆରାମରେ ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ବସିଥିଲା। “ରାଜା ବିକ୍ରମ,” ବେତାଳ ଧୀର ସ୍ୱରରେ ଆରମ୍ଭ କଲା, “ଆଜି ରାତିରେ ହଜିଲା ଧନ ଆଉ ଏକ ଚତୁର ଉପାୟର କାହାଣୀ।”

ବହୁ ଦିନ ତଳେ ରାମୁ ନାମରେ ଜଣେ ଦୟାଳୁ ଚାଷୀ ତା’ ଜମି ଚଷୁଥିଲା। ତା’ କୋଡ଼ି କିଛି ଟାଣ ଜିନିଷରେ ବାଜିଲା। ସେ ଖୋଳି ଲୁଗାର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ, ଭାରି ଥଳି ବାହାର କଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସୁନା ମୋହର ଝଲସୁଥିଲା! ରାମୁ ଜାଣିଥିଲା ଏ ଧନ ତା’ର ନୁହେଁ।

విక్రమ మహారాజు చీకటి అడవి గుండా నడుస్తున్నారు, బేతాళుడు ఆయన వీపు మీద హాయిగా కూర్చున్నాడు. “విక్రమ మహారాజా,” బేతాళుడు మెల్లని గొంతుతో మొదలుపెట్టాడు, “ఈ రాత్రి పోయిన నిధి గురించి, ఒక తెలివైన పరిష్కారం గురించి ఒక కథ.”

చాలా కాలం క్రితం రాము అనే మంచి రైతు తన పొలం దున్నుతున్నాడు. అతని పార ఏదో గట్టి వస్తువుకు తగిలింది. అతను తవ్వి ఒక చిన్న, బరువైన గుడ్డ సంచిని బయటకు తీశాడు, అందులో బంగారు నాణేలు మెరుస్తున్నాయి! ఈ నిధి తనది కాదని రాముకు తెలుసు.

விக்கிரமாதித்ய மன்னர் இருண்ட காட்டின் வழியே நடந்தார், வேதாளம் அவர் முதுகில் சௌகரியமாக அமர்ந்திருந்தது. “விக்கிரமா,” என்று வேதாளம் மெல்லிய குரலில் தொடங்கியது, “இன்றிரவு தொலைந்த புதையலையும் ஒரு புத்திசாலித் தீர்வையும் பற்றிய கதை.”

வெகு காலத்துக்கு முன், ராமு என்ற அன்பான விவசாயி தன் வயலை உழுதுகொண்டிருந்தான். அவன் மண்வெட்டி ஏதோ கடினமான பொருளில் இடித்தது. அவன் தோண்டி ஒரு சிறிய, கனமான துணிப் பையை எடுத்தான், அதில் தங்கக் காசுகள் மின்னின! இந்தப் புதையல் தனக்குச் சொந்தமில்லை என்று ராமுவுக்குத் தெரியும்.

ヴィクラムおうは くらい もりを あるいて いました。せなかには ベータールが のんびり のって います。「ヴィクラムおう」と ベータールは しずかな こえで はなしはじめました。「こんやは、なくした たからものと、かしこい かいけつの おはなしだよ」

むかし むかし、ラームという やさしい おひゃくしょうさんが はたけを たがやして いました。くわが なにか かたい ものに あたりました。ほって みると、ぬのの ちいさくて おもい ふくろが でて きました。なかには きんかが きらきら ひかって います！ ラームは、この たからものは じぶんの ものでは ないと わかって いました。

Ramu remembered Sethji, a rich merchant, had lost a bag of gold. Being honest, Ramu walked to Sethji's grand house to return it.

"Sethji," Ramu said, holding out the bag, "I found this. I believe it's yours." Sethji snatched it, counted the coins, and a greedy thought struck him. "My bag had many more coins than this!" he declared.

रामू को याद आया कि अमीर व्यापारी सेठजी की सोने की एक थैली खो गई थी। ईमानदार रामू उसे लौटाने सेठजी के बड़े घर गया।

“सेठजी,” रामू ने थैली आगे बढ़ाते हुए कहा, “मुझे यह मिली है। मुझे लगता है यह आपकी है।” सेठजी ने थैली झपट ली, सिक्के गिने, और उनके मन में एक लालची बात आई। “मेरी थैली में तो इससे कहीं ज़्यादा सिक्के थे!” उन्होंने कहा।

ରାମୁର ମନେପଡ଼ିଲା, ଧନୀ ବେପାରୀ ସେଠଜୀଙ୍କର ସୁନାର ଗୋଟିଏ ଥଳି ହଜିଯାଇଥିଲା। ସଚ୍ଚୋଟ ରାମୁ ତାହା ଫେରାଇବାକୁ ସେଠଜୀଙ୍କ ବଡ଼ ଘରକୁ ଗଲା।

“ସେଠଜୀ,” ରାମୁ ଥଳିଟି ବଢ଼ାଇ କହିଲା, “ମୁଁ ଏହା ପାଇଛି। ମୋତେ ଲାଗୁଛି ଏହା ଆପଣଙ୍କର।” ସେଠଜୀ ଥଳିଟି ଛଡ଼ାଇନେଲେ, ମୋହର ଗଣିଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଲୋଭୀ ଭାବନା ଆସିଲା। “ମୋ ଥଳିରେ ତ ଏହାଠୁ ବହୁତ ବେଶି ମୋହର ଥିଲା!” ସେ କହିଲେ।

ధనిక వ్యాపారి సేఠ్‌జీ ఒక బంగారు సంచిని పోగొట్టుకున్నారని రాముకు గుర్తొచ్చింది. నిజాయితీపరుడైన రాము దాన్ని తిరిగి ఇవ్వడానికి సేఠ్‌జీ పెద్ద ఇంటికి నడిచి వెళ్ళాడు.

“సేఠ్‌జీ,” రాము సంచిని అందిస్తూ అన్నాడు, “ఇది నాకు దొరికింది. ఇది మీదే అనుకుంటున్నాను.” సేఠ్‌జీ దాన్ని లాక్కుని, నాణేలు లెక్కపెట్టారు, అప్పుడు ఆయనకు ఒక దురాశ ఆలోచన వచ్చింది. “నా సంచిలో ఇంతకంటే చాలా ఎక్కువ నాణేలు ఉండేవి!” అని ఆయన అన్నారు.

பணக்கார வியாபாரி சேட்ஜி ஒரு தங்கப் பையைத் தொலைத்தது ராமுவுக்கு நினைவு வந்தது. நேர்மையான ராமு அதைத் திருப்பிக் கொடுக்க சேட்ஜியின் பெரிய வீட்டுக்கு நடந்து போனான்.

“சேட்ஜி,” என்று ராமு பையை நீட்டிச் சொன்னான், “இது எனக்குக் கிடைத்தது. இது உங்களுடையது என்று நினைக்கிறேன்.” சேட்ஜி அதைப் பறித்துக்கொண்டு, காசுகளை எண்ணினார், அப்போது அவருக்கு ஒரு பேராசை எண்ணம் வந்தது. “என் பையில் இதைவிட நிறையக் காசுகள் இருந்தன!” என்றார்.

ラームは、おかねもちの しょうにん セートジが きんかの ふくろを なくした ことを おもいだしました。しょうじきな ラームは、それを かえしに セートジの おおきな いえへ あるいて いきました。

「セートジさん」と ラームは ふくろを さしだして いいました。「これを みつけました。あなたの ものだと おもいます」 セートジは ふくろを ひったくり、きんかを かぞえました。すると よくばりな かんがえが うかびました。「わしの ふくろには、もっと たくさん きんかが はいって いたぞ！」と いいだしたのです。

Ramu was shocked! He found the bag as it was. "No, Sethji," he insisted, "I took none!" But Sethji, wanting more gold, shouted, "You are a thief! We must go before the Judge!" Ramu sadly agreed.

They stood before the wise Judge. Sethji loudly claimed his lost bag had many more coins. Ramu quietly told his side.

रामू हैरान रह गया! थैली उसे जैसी मिली थी, वैसी ही थी। “नहीं, सेठजी,” उसने ज़ोर देकर कहा, “मैंने एक भी नहीं लिया!” पर और सोना चाहने वाले सेठजी चिल्लाए, “तुम चोर हो! हमें न्यायाधीश के पास चलना होगा!” रामू दुखी मन से मान गया।

वे दोनों समझदार न्यायाधीश के सामने खड़े हुए। सेठजी ने ज़ोर से कहा कि उनकी खोई थैली में बहुत ज़्यादा सिक्के थे। रामू ने शांति से अपनी बात बताई।

ରାମୁ ଚକିତ ହୋଇଗଲା! ଥଳିଟି ସେ ଯେମିତି ପାଇଥିଲା, ସେମିତି ଥିଲା। “ନା, ସେଠଜୀ,” ସେ ଜୋର ଦେଇ କହିଲା, “ମୁଁ ଗୋଟିଏ ବି ନେଇନାହିଁ!” କିନ୍ତୁ ଆହୁରି ସୁନା ଚାହୁଁଥିବା ସେଠଜୀ ପାଟି କଲେ, “ତୁ ଚୋର! ଆମକୁ ବିଚାରପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ହେବ!” ରାମୁ ଦୁଃଖରେ ରାଜି ହେଲା।

ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଚାରପତିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହେଲେ। ସେଠଜୀ ଜୋରରେ କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ହଜିଲା ଥଳିରେ ବହୁତ ବେଶି ମୋହର ଥିଲା। ରାମୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ନିଜ କଥା କହିଲା।

రాము నివ్వెరపోయాడు! సంచి తనకు దొరికినట్టే ఉంది. “లేదు, సేఠ్‌జీ,” అతను గట్టిగా చెప్పాడు, “నేను ఒక్కటీ తీసుకోలేదు!” కానీ ఇంకా బంగారం కావాలనుకున్న సేఠ్‌జీ అరిచారు, “నువ్వు దొంగవి! మనం న్యాయాధికారి దగ్గరికి వెళ్ళాలి!” రాము బాధగా ఒప్పుకున్నాడు.

వాళ్ళు తెలివైన న్యాయాధికారి ముందు నిలబడ్డారు. తన పోయిన సంచిలో చాలా ఎక్కువ నాణేలు ఉండేవని సేఠ్‌జీ గట్టిగా చెప్పారు. రాము ప్రశాంతంగా తన వైపు కథ చెప్పాడు.

ராமு அதிர்ந்து போனான்! பை அவனுக்குக் கிடைத்தபடியே இருந்தது. “இல்லை, சேட்ஜி,” என்று அவன் உறுதியாகச் சொன்னான், “நான் ஒன்றுகூட எடுக்கவில்லை!” ஆனால் இன்னும் தங்கம் வேண்டிய சேட்ஜி கத்தினார், “நீ ஒரு திருடன்! நாம் நீதிபதியிடம் போக வேண்டும்!” ராமு வருத்தத்துடன் ஒப்புக்கொண்டான்.

அவர்கள் அறிவுள்ள நீதிபதியின் முன் நின்றார்கள். தொலைந்த தன் பையில் நிறையக் காசுகள் இருந்தன என்று சேட்ஜி சத்தமாகச் சொன்னார். ராமு அமைதியாகத் தன் பக்கத்தைச் சொன்னான்.

ラームは びっくりしました！ ふくろは みつけた ときの ままです。「いいえ、セートジさん」と ラームは いいはりました。「ひとつも とって いません！」 でも もっと きんかが ほしい セートジは さけびました。「おまえは どろぼうだ！ さいばんかんの ところへ いくぞ！」 ラームは かなしい きもちで うなずきました。

ふたりは かしこい さいばんかんの まえに たちました。セートジは、なくした ふくろには もっと たくさん きんかが あったと おおごえで いいました。ラームは しずかに じぶんの はなしを しました。

The Judge listened. He smiled. "Sethji, you claim your bag had more coins?" Sethji nodded. "Ramu, you found this with this amount?" Ramu nodded. "Then this bag is not Sethji's! His had more. Ramu, you may keep this gold."

Sethji's jaw dropped! His greed left him with nothing. Ramu, delighted, thanked the Judge and went home. "Now, King Vikram," Betaal asked, "who was cleverest?" Vikram answered, "The Judge, Betaal, because he used Sethji's own greed to reveal the truth!" Betaal, pleased, floated away.

न्यायाधीश ने सुना। वे मुस्कुराए। “सेठजी, आप कहते हैं कि आपकी थैली में ज़्यादा सिक्के थे?” सेठजी ने सिर हिलाया। “रामू, तुम्हें यह थैली इतने ही सिक्कों के साथ मिली?” रामू ने सिर हिलाया। “तो यह थैली सेठजी की नहीं है! उनकी थैली में ज़्यादा सिक्के थे। रामू, यह सोना तुम रख सकते हो।”

सेठजी का मुँह खुला रह गया! उनके लालच ने उन्हें खाली हाथ छोड़ दिया। खुश रामू ने न्यायाधीश को धन्यवाद दिया और घर चला गया। “अब, राजा विक्रम,” बेताल ने पूछा, “सबसे चतुर कौन था?” विक्रम ने उत्तर दिया, “न्यायाधीश, बेताल, क्योंकि उन्होंने सेठजी के अपने लालच से ही सच सामने ला दिया!” बेताल खुश होकर उड़ गया।

ବିଚାରପତି ଶୁଣିଲେ। ସେ ହସିଲେ। “ସେଠଜୀ, ଆପଣ କହୁଛନ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ଥଳିରେ ବେଶି ମୋହର ଥିଲା?” ସେଠଜୀ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲେ। “ରାମୁ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଏତିକି ମୋହର ସହ ପାଇଥିଲ?” ରାମୁ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲା। “ତେବେ ଏ ଥଳି ସେଠଜୀଙ୍କର ନୁହେଁ! ତାଙ୍କ ଥଳିରେ ବେଶି ଥିଲା। ରାମୁ, ଏ ସୁନା ତୁମେ ରଖିପାରିବ।”

ସେଠଜୀଙ୍କ ପାଟି ଖୋଲା ରହିଗଲା! ତାଙ୍କ ଲୋଭ ତାଙ୍କୁ ଖାଲି ହାତରେ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ଖୁସି ରାମୁ ବିଚାରପତିଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇ ଘରକୁ ଗଲା। “ଏବେ, ରାଜା ବିକ୍ରମ,” ବେତାଳ ପଚାରିଲା, “ସବୁଠୁ ଚତୁର କିଏ ଥିଲେ?” ବିକ୍ରମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ବିଚାରପତି, ବେତାଳ, କାରଣ ସେ ସେଠଜୀଙ୍କ ନିଜ ଲୋଭକୁ ହିଁ ସତ ବାହାର କରିବାରେ ଲଗାଇଲେ!” ବେତାଳ ଖୁସି ହୋଇ ଉଡ଼ିଗଲା।

న్యాయాధికారి విన్నారు. ఆయన నవ్వారు. “సేఠ్‌జీ, మీ సంచిలో ఎక్కువ నాణేలు ఉండేవని అంటున్నారా?” సేఠ్‌జీ తల ఊపారు. “రాము, ఇది నీకు ఇన్ని నాణేలతోనే దొరికిందా?” రాము తల ఊపాడు. “అయితే ఈ సంచి సేఠ్‌జీది కాదు! ఆయన సంచిలో ఎక్కువ ఉండేవి. రాము, ఈ బంగారం నువ్వే ఉంచుకోవచ్చు.”

సేఠ్‌జీ నోరు వెళ్ళబెట్టారు! ఆయన దురాశ ఆయనకు ఏమీ మిగల్చలేదు. సంతోషించిన రాము న్యాయాధికారికి కృతజ్ఞతలు చెప్పి ఇంటికి వెళ్ళాడు. “ఇప్పుడు చెప్పు, విక్రమ మహారాజా,” బేతాళుడు అడిగాడు, “అందరికంటే తెలివైనవారు ఎవరు?” విక్రముడు జవాబిచ్చారు, “న్యాయాధికారి, బేతాళా, ఎందుకంటే ఆయన సేఠ్‌జీ సొంత దురాశతోనే నిజాన్ని బయటపెట్టారు!” బేతాళుడు సంతోషంగా ఎగిరిపోయాడు.

நீதிபதி கேட்டார். அவர் புன்னகைத்தார். “சேட்ஜி, உங்கள் பையில் அதிகக் காசுகள் இருந்தன என்கிறீர்களா?” சேட்ஜி தலையசைத்தார். “ராமு, இது உனக்கு இவ்வளவு காசுகளுடன்தான் கிடைத்ததா?” ராமு தலையசைத்தான். “அப்படியானால் இந்தப் பை சேட்ஜியுடையது அல்ல! அவர் பையில் அதிகம் இருந்தது. ராமு, இந்தத் தங்கத்தை நீயே வைத்துக்கொள்.”

சேட்ஜி வாயைப் பிளந்தார்! அவர் பேராசை அவருக்கு எதையும் மிச்சம் வைக்கவில்லை. மகிழ்ந்த ராமு நீதிபதிக்கு நன்றி சொல்லி வீட்டுக்குப் போனான். “இப்போது சொல், விக்கிரமா,” என்று வேதாளம் கேட்டது, “யார் மிகப் புத்திசாலி?” விக்கிரமன் பதில் சொன்னார், “நீதிபதிதான், வேதாளமே, ஏனென்றால் அவர் சேட்ஜியின் சொந்தப் பேராசையைக் கொண்டே உண்மையை வெளிக்கொண்டு வந்தார்!” வேதாளம் மகிழ்ந்து பறந்து போனது.

さいばんかんは きいて いました。そして にっこりしました。「セートジ、あなたの ふくろには もっと きんかが あったと いうのですね？」 セートジは うなずきました。「ラーム、きみは この かずの まま みつけたのだね？」 ラームも うなずきました。「それなら、この ふくろは セートジの ものでは ない！ セートジの ふくろには もっと あったのだから。ラーム、この きんかは きみが もって いきなさい」

セートジは あいた くちが ふさがりません！ よくばった せいで、なにも のこらなかったのです。ラームは よろこんで さいばんかんに おれいを いい、いえに かえりました。「さあ、ヴィクラムおう」と ベータールは ききました。「いちばん かしこかったのは だれだい？」 ヴィクラムは こたえました。「さいばんかんだよ、ベータール。セートジ じしんの よくばりを つかって、ほんとうの ことを あきらかに したのだから！」 ベータールは まんぞくして、ふわりと とんで いきました。