In the green village of Gokul lived a little boy named Krishna. He played his flute for the cows, splashed in the river, and made everyone laugh.

One day, the villagers were busy cooking sweets for Indra, the god of rain. “Why not thank Govardhan Hill instead?” asked Krishna. “It gives our cows sweet grass, and its streams give us water every day.” So the villagers had a happy feast for the hill.

हरे-भरे गाँव गोकुल में कृष्ण नाम का एक छोटा लड़का रहता था। वह गायों के लिए बाँसुरी बजाता, नदी में छप-छप करता, और सबको हँसाता।

एक दिन गाँव वाले वर्षा के देवता इंद्र के लिए मिठाइयाँ बनाने में व्यस्त थे। “इसके बजाय गोवर्धन पर्वत को धन्यवाद क्यों न दें?” कृष्ण ने पूछा। “वह हमारी गायों को मीठी घास देता है, और उसके झरने हमें रोज़ पानी देते हैं।” तो गाँव वालों ने पर्वत के लिए एक खुशियों भरी दावत की।

ସବୁଜ ଗାଁ ଗୋକୁଳରେ କୃଷ୍ଣ ନାମର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପିଲା ରହୁଥିଲେ। ସେ ଗାଈମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଂଶୀ ବଜାଉଥିଲେ, ନଦୀରେ ପାଣି ଛିଞ୍ଚୁଥିଲେ, ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହସାଉଥିଲେ।

ଦିନେ ଗାଁ ଲୋକମାନେ ବର୍ଷାର ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମିଠା ତିଆରି କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। “ତା’ ବଦଳରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବା ନାହିଁ କାହିଁକି?” କୃଷ୍ଣ ପଚାରିଲେ। “ସେ ଆମ ଗାଈଙ୍କୁ ମିଠା ଘାସ ଦିଏ, ଆଉ ତା’ର ଝରଣା ଆମକୁ ପ୍ରତିଦିନ ପାଣି ଦିଏ।” ତେଣୁ ଗାଁ ଲୋକମାନେ ପର୍ବତ ପାଇଁ ଖୁସିର ଭୋଜି କଲେ।

పచ్చని గోకులం అనే ఊరిలో కృష్ణుడు అనే ఒక చిన్న పిల్లవాడు ఉండేవాడు. అతను ఆవుల కోసం పిల్లనగ్రోవి వాయించేవాడు, నదిలో నీళ్ళు చిమ్ముతూ ఆడేవాడు, అందరినీ నవ్వించేవాడు.

ఒక రోజు ఊరివాళ్ళు వర్షాలకు దేవుడైన ఇంద్రుడి కోసం మిఠాయిలు వండటంలో మునిగి ఉన్నారు. “దానికి బదులు గోవర్ధనగిరికి ఎందుకు కృతజ్ఞతలు చెప్పకూడదు?” అని కృష్ణుడు అడిగాడు. “అది మన ఆవులకు తియ్యని గడ్డి ఇస్తుంది, దాని వాగులు మనకు రోజూ నీళ్ళు ఇస్తాయి.” అందుకే ఊరివాళ్ళు కొండ కోసం సంతోషంగా విందు చేశారు.

பசுமையான கோகுலம் என்ற கிராமத்தில் கிருஷ்ணன் என்ற ஒரு சிறுவன் வாழ்ந்தான். அவன் பசுக்களுக்காகப் புல்லாங்குழல் வாசிப்பான், ஆற்றில் தண்ணீர் தெறிக்க விளையாடுவான், எல்லோரையும் சிரிக்க வைப்பான்.

ஒரு நாள், கிராம மக்கள் மழைக் கடவுளான இந்திரனுக்காக இனிப்புகள் சமைப்பதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். “அதற்குப் பதிலாக கோவர்த்தன மலைக்கு ஏன் நன்றி சொல்லக்கூடாது?” என்று கிருஷ்ணன் கேட்டான். “அது நம் பசுக்களுக்கு இனிமையான புல் தருகிறது, அதன் ஓடைகள் நமக்குத் தினமும் தண்ணீர் தருகின்றன.” அதனால் கிராம மக்கள் மலைக்காக ஒரு மகிழ்ச்சியான விருந்து வைத்தார்கள்.

みどりゆたかな ゴークルという むらに、クリシュナという ちいさな おとこのこが すんでいました。クリシュナは うしたちの ために ふえを ふき、かわで みずあそびを して、みんなを わらわせました。

ある日、むらの ひとたちは、あめの かみさま インドラの ために おかしを つくるのに いそがしく していました。「かわりに ゴーヴァルダンの おかに ありがとうを いおうよ」と クリシュナは いいました。「おかは うしに あまい くさを くれるし、おかの おがわは まいにち ぼくたちに みずを くれるんだもの」そこで むらの ひとたちは、おかの ために たのしい ごちそうの おいわいを しました。

Up in the clouds, Indra frowned. “No sweets for me?” he grumbled. He clapped his hands, and the sky grew dark.

Boom went the thunder! Down came the rain — heavier and heavier, until the paths became rivers. The cows mooed, the children cried, and the villagers ran to Krishna. “What shall we do?”

ऊपर बादलों में इंद्र ने भौंहें चढ़ाईं। “मेरे लिए मिठाइयाँ नहीं?” वे बड़बड़ाए। उन्होंने ताली बजाई, और आसमान काला हो गया।

धड़ाम! बादल गरजे। बारिश बरसने लगी — और तेज़, और तेज़, यहाँ तक कि रास्ते नदियाँ बन गए। गायें रंभाने लगीं, बच्चे रोने लगे, और गाँव वाले कृष्ण के पास दौड़े। “अब हम क्या करें?”

ଉପରେ ବାଦଲରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭ୍ରୂକୁଞ୍ଚନ କଲେ। “ମୋ ପାଇଁ ମିଠା ନାହିଁ?” ସେ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହେଲେ। ସେ ତାଳି ମାରିଲେ, ଆଉ ଆକାଶ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା।

ଢମ୍! ବଜ୍ର ଗର୍ଜିଲା। ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା — ଆହୁରି ଜୋରରେ, ଆହୁରି ଜୋରରେ, ଯେଯାଏଁ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ନଦୀ ହୋଇଗଲା। ଗାଈମାନେ ହମ୍ବା କଲେ, ପିଲାମାନେ କାନ୍ଦିଲେ, ଆଉ ଗାଁ ଲୋକମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। “ଆମେ କ’ଣ କରିବା?”

పైన మబ్బుల్లో ఇంద్రుడు కోపంగా ముఖం చిట్లించాడు. “నాకు మిఠాయిలు లేవా?” అని గొణిగాడు. చప్పట్లు కొట్టాడు, ఆకాశం చీకటిగా మారింది.

ఢాం! అని ఉరుము ఉరిమింది. వర్షం కురిసింది — ఇంకా ఇంకా భారీగా, దారులు నదులుగా మారే వరకు. ఆవులు అంబా అన్నాయి, పిల్లలు ఏడ్చారు, ఊరివాళ్ళు కృష్ణుడి దగ్గరికి పరిగెత్తారు. “ఇప్పుడు మనం ఏం చేయాలి?”

மேலே மேகங்களில் இந்திரன் முகம் சுளித்தான். “எனக்கு இனிப்பு இல்லையா?” என்று முணுமுணுத்தான். அவன் கைதட்டினான், வானம் இருண்டது.

டமார்! என்று இடி இடித்தது. மழை கொட்டியது — இன்னும் இன்னும் பலமாக, பாதைகள் ஆறுகளாக மாறும் வரை. பசுக்கள் கத்தின, குழந்தைகள் அழுதார்கள், கிராம மக்கள் கிருஷ்ணனிடம் ஓடினார்கள். “நாங்கள் என்ன செய்வது?”

くもの うえで、インドラは まゆを しかめました。「わしには おかしが ないのか?」と ぶつぶつ いって、てを パンと たたくと、そらが まっくらに なりました。

ゴロゴロ ドーン! かみなりが なりました。あめが ふってきました — どんどん つよく なって、みちが かわに なってしまうほどでした。うしは モーと なき、こどもたちは なき、むらの ひとたちは クリシュナの ところへ はしってきました。「どうしたら いいの?」

Krishna smiled. “Don’t be afraid. Follow me!”

He walked to Govardhan Hill, bent down, and lifted the whole mountain — up, up, up — and balanced it on the tip of his little finger, like a giant umbrella!

Everyone hurried underneath: grandmas and babies, farmers and cows, puppies and parrots. It was dry and cozy, and nobody could believe their eyes.

कृष्ण मुस्कुराए। “डरो मत। मेरे पीछे आओ!”

वे गोवर्धन पर्वत तक गए, झुके, और पूरा पहाड़ उठा लिया — ऊपर, ऊपर, ऊपर — और उसे अपनी छोटी उँगली की नोक पर एक बड़े छाते की तरह टिका लिया!

सब जल्दी से नीचे आ गए: दादियाँ और बच्चे, किसान और गायें, पिल्ले और तोते। वहाँ सूखा और आरामदायक था, और किसी को अपनी आँखों पर यक़ीन नहीं हो रहा था।

କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ। “ଡରନି। ମୋ ପଛେ ପଛେ ଆସ!”

ସେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତ ପାଖକୁ ଗଲେ, ନଇଁଲେ, ଆଉ ପୂରା ପାହାଡ଼ଟିକୁ ଉଠାଇଲେ — ଉପରକୁ, ଉପରକୁ, ଉପରକୁ — ଆଉ ତାକୁ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠି ଅଗରେ ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ଛତା ପରି ଧରି ରଖିଲେ!

ସମସ୍ତେ ତରତର ହୋଇ ତଳକୁ ଆସିଗଲେ: ଜେଜେମା’ ଆଉ ଶିଶୁ, ଚାଷୀ ଆଉ ଗାଈ, କୁକୁରଛୁଆ ଆଉ ଶୁଆ। ସେଠି ଶୁଖିଲା ଆଉ ଆରାମଦାୟକ ଥିଲା, ଆଉ କେହି ନିଜ ଆଖିକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁନଥିଲେ।

కృష్ణుడు నవ్వాడు. “భయపడకండి. నా వెంట రండి!”

అతను గోవర్ధనగిరి దగ్గరికి నడిచి, వంగి, కొండ మొత్తాన్ని ఎత్తాడు — పైకి, పైకి, పైకి — దాన్ని తన చిటికెన వేలి కొన మీద ఒక పెద్ద గొడుగులా నిలిపాడు!

అందరూ గబగబా దాని కిందకి చేరారు: బామ్మలు, పసిపిల్లలు, రైతులు, ఆవులు, కుక్కపిల్లలు, చిలుకలు. అక్కడ పొడిగా, హాయిగా ఉంది, ఎవరూ తమ కళ్ళను నమ్మలేకపోయారు.

கிருஷ்ணன் புன்னகைத்தான். “பயப்படாதீர்கள். என் பின்னால் வாருங்கள்!”

அவன் கோவர்த்தன மலைக்கு நடந்து சென்று, குனிந்து, மலை முழுவதையும் தூக்கினான் — மேலே, மேலே, மேலே — அதைத் தன் சுண்டுவிரலின் நுனியில் ஒரு பெரிய குடை போலத் தாங்கினான்!

எல்லோரும் அவசரமாக அதன் கீழே வந்தார்கள்: பாட்டிகளும் குழந்தைகளும், விவசாயிகளும் பசுக்களும், நாய்க்குட்டிகளும் கிளிகளும். அங்கே உலர்ந்தும் கதகதப்பாகவும் இருந்தது, யாராலும் தங்கள் கண்களை நம்ப முடியவில்லை.

クリシュナは にっこり しました。「こわがらないで。ついてきて!」

クリシュナは ゴーヴァルダンの おかへ あるいていき、かがんで、やまを まるごと もちあげました — うえへ、うえへ、うえへ — そして こゆびの さきに、おおきな かさのように のせたのです!

みんな いそいで その したに はいりました。おばあちゃんも あかちゃんも、おひゃくしょうさんも うしも、こいぬも オウムも。そこは かわいていて ぽかぽかで、だれも じぶんの めが しんじられませんでした。

For seven days and seven nights the storm roared, and for seven days and seven nights Krishna held up the mountain, laughing and playing his flute with his other hand.

At last, Indra understood that kindness was stronger than anger. He stopped the rain, and a rainbow stretched across the sky.

Krishna gently set the hill back down, and all of Gokul danced and cheered together.

सात दिन और सात रात तूफ़ान गरजता रहा, और सात दिन और सात रात कृष्ण पहाड़ को थामे रहे, हँसते हुए और दूसरे हाथ से बाँसुरी बजाते हुए।

आख़िरकार इंद्र समझ गए कि दया गुस्से से ज़्यादा ताक़तवर होती है। उन्होंने बारिश रोक दी, और आसमान में इंद्रधनुष फैल गया।

कृष्ण ने धीरे से पहाड़ को वापस नीचे रख दिया, और पूरा गोकुल मिलकर नाचा और खुशी मनाई।

ସାତ ଦିନ ସାତ ରାତି ଝଡ଼ ଗର୍ଜିଲା, ଆଉ ସାତ ଦିନ ସାତ ରାତି କୃଷ୍ଣ ପାହାଡ଼କୁ ଟେକି ଧରିଲେ, ହସି ହସି ଆଉ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ବଂଶୀ ବଜାଇ।

ଶେଷରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବୁଝିଲେ ଯେ ଦୟା ରାଗଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେ ବର୍ଷା ବନ୍ଦ କଲେ, ଆଉ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ବିଛେଇ ହୋଇଗଲା।

କୃଷ୍ଣ ଧୀରେ ପର୍ବତକୁ ତଳେ ରଖିଦେଲେ, ଆଉ ସାରା ଗୋକୁଳ ମିଶି ନାଚିଲା ଆଉ ଖୁସି ମନାଇଲା।

ఏడు పగళ్ళు, ఏడు రాత్రులు తుఫాను గర్జించింది, ఏడు పగళ్ళు, ఏడు రాత్రులు కృష్ణుడు కొండను ఎత్తి పట్టుకున్నాడు, నవ్వుతూ, మరో చేత్తో పిల్లనగ్రోవి వాయిస్తూ.

చివరికి ఇంద్రుడు కోపం కంటే దయ బలమైనదని అర్థం చేసుకున్నాడు. వర్షం ఆపేశాడు, ఆకాశం అంతటా ఇంద్రధనుస్సు విరిసింది.

కృష్ణుడు కొండను మెల్లగా తిరిగి కిందపెట్టాడు, గోకులం అంతా కలిసి నాట్యం చేసి సంబరాలు చేసుకుంది.

ஏழு பகலும் ஏழு இரவும் புயல் கர்ஜித்தது, ஏழு பகலும் ஏழு இரவும் கிருஷ்ணன் மலையைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்தான், சிரித்தபடி, மற்றொரு கையால் புல்லாங்குழல் வாசித்தபடி.

கடைசியில், கோபத்தை விடக் கருணையே வலிமையானது என்று இந்திரன் புரிந்துகொண்டான். அவன் மழையை நிறுத்தினான், வானம் முழுவதும் ஒரு வானவில் விரிந்தது.

கிருஷ்ணன் மலையை மெதுவாகத் திரும்பக் கீழே வைத்தான், கோகுலம் முழுவதும் சேர்ந்து ஆடிப் பாடி மகிழ்ந்தது.

七日 七ばん、あらしは ごうごうと あれくるい、七日 七ばん、クリシュナは やまを ささえつづけました。わらいながら、もう かたほうの てで ふえを ふきながら。

とうとう インドラは、やさしさの ほうが いかりよりも つよいと わかりました。インドラが あめを とめると、そらいっぱいに にじが かかりました。

クリシュナは そっと おかを もとの ばしょに おろし、ゴークルの みんなは いっしょに おどって よろこびました。