Biscuit was a small golden puppy with very big feelings. When he was happy, his whole body wiggled. And Biscuit was almost always happy.

Every morning, Biscuit wanted everything right now. He wanted breakfast right now. He wanted to play right now. He wanted his walk right now, right now, RIGHT NOW!

बिस्किट एक छोटा सुनहरा पिल्ला था, जिसकी भावनाएँ बहुत बड़ी थीं। जब वह खुश होता, तो उसका पूरा शरीर हिलने लगता। और बिस्किट लगभग हमेशा खुश रहता था।

हर सुबह बिस्किट को सब कुछ अभी चाहिए होता था। उसे नाश्ता अभी चाहिए था। उसे खेलना अभी था। उसे घूमने जाना अभी था, अभी, अभी, अभी!

ବିସ୍କୁଟ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ସୁନେଲି କୁକୁରଛୁଆ, ଯାହାର ଭାବନା ଥିଲା ବହୁତ ବଡ଼। ସେ ଖୁସି ହେଲେ ତା’ର ସାରା ଦେହ ହଲିଯାଉଥିଲା। ଆଉ ବିସ୍କୁଟ ପ୍ରାୟ ସବୁବେଳେ ଖୁସି ଥାଏ।

ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ବିସ୍କୁଟକୁ ସବୁକିଛି ଏବେ ହିଁ ଦରକାର। ତାକୁ ଜଳଖିଆ ଏବେ ଦରକାର। ତାକୁ ଖେଳିବା ଏବେ ଦରକାର। ତାକୁ ବୁଲିବାକୁ ଯିବା ଏବେ, ଏବେ, ଏବେ ହିଁ ଦରକାର!

బిస్కెట్ ఒక చిన్న బంగారు రంగు కుక్కపిల్ల, దానికి చాలా పెద్ద భావాలు ఉండేవి. అది సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు, దాని శరీరం మొత్తం ఊగిపోయేది. బిస్కెట్ దాదాపు ఎప్పుడూ సంతోషంగానే ఉండేది.

ప్రతి ఉదయం బిస్కెట్‌కు అన్నీ ఇప్పుడే కావాలి. దానికి అల్పాహారం ఇప్పుడే కావాలి. ఆడుకోవడం ఇప్పుడే కావాలి. నడకకు వెళ్ళడం ఇప్పుడే, ఇప్పుడే, ఇప్పుడే కావాలి!

பிஸ்கட் ஒரு சின்னத் தங்க நிற நாய்க்குட்டி, அதற்கு மிகப் பெரிய உணர்வுகள் இருந்தன. அது மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது, அதன் உடல் முழுவதும் ஆடும். பிஸ்கட் கிட்டத்தட்ட எப்போதும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது.

ஒவ்வொரு காலையும் பிஸ்கட்டுக்கு எல்லாமே இப்போதே வேண்டும். காலை உணவு இப்போதே வேண்டும். விளையாட இப்போதே வேண்டும். நடைக்குப் போக இப்போதே, இப்போதே, இப்போதே வேண்டும்!

ビスケットは、ちいさな きんいろの こいぬで、きもちが とても おおきな こでした。うれしいと、からだじゅうが くねくね ゆれます。そして ビスケットは、ほとんど いつも うれしかったのです。

まいあさ、ビスケットは なんでも いますぐ ほしがりました。あさごはんも いますぐ。あそぶのも いますぐ。おさんぽも いますぐ、いますぐ、いますぐ!

One day, Grandpa came to visit. He sat down in the big green chair and held up a squeaky red ball.

“Biscuit,” said Grandpa, “if you can sit and wait until I count to three, this ball is yours.”

Biscuit sat. His tail went thump, thump, thump. “One…” said Grandpa. Biscuit’s paws wriggled. “Two…” Biscuit jumped up and grabbed for the ball! Grandpa smiled and hid it behind his back. “Let’s try again.”

एक दिन दादाजी मिलने आए। वे बड़ी हरी कुर्सी पर बैठ गए और उन्होंने एक चूँ-चूँ करने वाली लाल गेंद ऊपर उठाई।

“बिस्किट,” दादाजी ने कहा, “अगर तुम बैठकर तब तक इंतज़ार करो जब तक मैं तीन तक गिनूँ, तो यह गेंद तुम्हारी।”

बिस्किट बैठ गया। उसकी पूँछ धप, धप, धप करने लगी। “एक…” दादाजी ने कहा। बिस्किट के पंजे कुलबुलाने लगे। “दो…” बिस्किट उछला और गेंद पकड़ने दौड़ा! दादाजी मुस्कुराए और गेंद अपनी पीठ के पीछे छिपा ली। “चलो, फिर से कोशिश करते हैं।”

ଦିନେ ଜେଜେବାପା ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ବଡ଼ ସବୁଜ ଚେୟାରରେ ବସିଲେ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଚିଁ-ଚିଁ କରୁଥିବା ନାଲି ବଲ୍ ଉପରକୁ ଟେକି ଧରିଲେ।

“ବିସ୍କୁଟ,” ଜେଜେବାପା କହିଲେ, “ମୁଁ ତିନି ଯାଏଁ ଗଣିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦି ତୁମେ ବସି ଅପେକ୍ଷା କରିପାରିବ, ତେବେ ଏହି ବଲ୍ ତୁମର।”

ବିସ୍କୁଟ ବସିଲା। ତା’ର ଲାଞ୍ଜ ଧପ୍, ଧପ୍, ଧପ୍ ହେଲା। “ଏକ…” ଜେଜେବାପା କହିଲେ। ବିସ୍କୁଟର ପାଦ ଛଟପଟ ହେଲା। “ଦୁଇ…” ବିସ୍କୁଟ ଡେଇଁପଡ଼ି ବଲ୍ ଧରିବାକୁ ଗଲା! ଜେଜେବାପା ହସିଲେ ଏବଂ ବଲ୍‌ଟିକୁ ପିଠି ପଛରେ ଲୁଚାଇଦେଲେ। “ଆସ, ପୁଣି ଚେଷ୍ଟା କରିବା।”

ఒక రోజు తాతయ్య చూడటానికి వచ్చారు. ఆయన పెద్ద ఆకుపచ్చ కుర్చీలో కూర్చుని, కీచుమనే ఒక ఎర్ర బంతిని పైకి ఎత్తి పట్టుకున్నారు.

“బిస్కెట్,” అన్నారు తాతయ్య, “నేను మూడు వరకు లెక్కపెట్టే దాకా నువ్వు కూర్చుని ఎదురుచూస్తే, ఈ బంతి నీదే.”

బిస్కెట్ కూర్చుంది. దాని తోక టప్, టప్, టప్ అని కొట్టుకుంది. “ఒకటి…” అన్నారు తాతయ్య. బిస్కెట్ కాళ్ళు కదిలాయి. “రెండు…” బిస్కెట్ ఎగిరి బంతిని పట్టుకోబోయింది! తాతయ్య నవ్వి బంతిని వీపు వెనక దాచేశారు. “మళ్ళీ ప్రయత్నిద్దాం.”

ஒரு நாள் தாத்தா பார்க்க வந்தார். அவர் பெரிய பச்சை நாற்காலியில் உட்கார்ந்து, கீச்சென்று ஒலிக்கும் ஒரு சிவப்புப் பந்தை உயர்த்திப் பிடித்தார்.

“பிஸ்கட்,” என்றார் தாத்தா, “நான் மூன்று வரை எண்ணும் வரை நீ உட்கார்ந்து காத்திருந்தால், இந்தப் பந்து உனக்குத்தான்.”

பிஸ்கட் உட்கார்ந்தது. அதன் வால் டப், டப், டப் என்று அடித்தது. “ஒன்று…” என்றார் தாத்தா. பிஸ்கட்டின் கால்கள் நெளிந்தன. “இரண்டு…” பிஸ்கட் குதித்துப் பந்தைப் பிடிக்கப் பாய்ந்தது! தாத்தா புன்னகைத்துப் பந்தை முதுகுக்குப் பின்னால் மறைத்தார். “மறுபடியும் முயற்சி செய்வோம்.”

ある日、おじいちゃんが あそびに きました。おじいちゃんは おおきな みどりの いすに すわって、キュッと なる あかい ボールを もちあげました。

「ビスケット」と おじいちゃんは いいました。「わしが みっつ かぞえるまで すわって まてたら、この ボールは おまえの ものだよ」

ビスケットは すわりました。しっぽが トン、トン、トンと なりました。「いち…」と おじいちゃん。ビスケットの あしが もぞもぞ しました。「に…」ビスケットは とびあがって ボールに とびつきました! おじいちゃんは にっこりして、ボールを せなかの うしろに かくしました。「もう いちど やってみよう」

Biscuit tried again. And again. Waiting felt as long as a whole day. His nose twitched and his ears jumped.

So Biscuit looked at a butterfly on the window. He counted the spots on the rug. He took a big, slow puppy breath.

“One… two… THREE!” said Grandpa.

बिस्किट ने फिर कोशिश की। और फिर। इंतज़ार पूरे दिन जितना लंबा लग रहा था। उसकी नाक फड़कती और कान उछलते।

तो बिस्किट ने खिड़की पर बैठी एक तितली को देखा। उसने दरी पर बने धब्बे गिने। उसने एक बड़ी, धीमी पिल्ले वाली साँस ली।

“एक… दो… तीन!” दादाजी ने कहा।

ବିସ୍କୁଟ ପୁଣି ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଆଉ ପୁଣି। ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଗୋଟିଏ ପୂରା ଦିନ ପରି ଲମ୍ବା ଲାଗୁଥିଲା। ତା’ର ନାକ କମ୍ପୁଥିଲା ଆଉ କାନ ଡେଇଁଉଥିଲା।

ତେଣୁ ବିସ୍କୁଟ ଝରକା ଉପରେ ବସିଥିବା ଗୋଟିଏ ପ୍ରଜାପତିକୁ ଦେଖିଲା। ସେ ଗାଲିଚା ଉପରେ ଥିବା ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣିଲା। ସେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼, ଧୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେଲା।

“ଏକ… ଦୁଇ… ତିନି!” ଜେଜେବାପା କହିଲେ।

బిస్కెట్ మళ్ళీ ప్రయత్నించింది. మళ్ళీ మళ్ళీ. ఎదురుచూడటం ఒక రోజంతా అంత పొడవుగా అనిపించింది. దాని ముక్కు అదిరింది, చెవులు ఎగిరాయి.

అప్పుడు బిస్కెట్ కిటికీ మీద ఉన్న ఒక సీతాకోకచిలుకను చూసింది. తివాచీ మీద ఉన్న మచ్చలను లెక్కపెట్టింది. ఒక పెద్ద, నెమ్మదైన ఊపిరి తీసుకుంది.

“ఒకటి… రెండు… మూడు!” అన్నారు తాతయ్య.

பிஸ்கட் மறுபடியும் முயன்றது. மறுபடியும் மறுபடியும். காத்திருப்பது ஒரு நாள் முழுவதும் போல நீளமாகத் தோன்றியது. அதன் மூக்கு துடித்தது, காதுகள் துள்ளின.

அதனால் பிஸ்கட் ஜன்னலில் இருந்த ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பார்த்தது. விரிப்பில் இருந்த புள்ளிகளை எண்ணியது. ஒரு பெரிய, மெதுவான மூச்சை இழுத்தது.

“ஒன்று… இரண்டு… மூன்று!” என்றார் தாத்தா.

ビスケットは もう いちど やってみました。そして また。まつ じかんは、まるで 一日じゅうのように ながく かんじました。はなが ぴくぴく、みみが ぴょこぴょこ うごきました。

そこで ビスケットは、まどの ちょうちょを ながめました。じゅうたんの もようを かぞえました。おおきく ゆっくり、いきを すいました。

「いち… に… さん!」と おじいちゃんが いいました。

The red ball flew across the garden, and Biscuit raced after it faster than he had ever run before. He caught it with a happy SQUEAK!

That evening, when it was time for dinner, Biscuit sat by his bowl all by himself. He didn’t jump. He didn’t bark. He waited.

“Good boy, Biscuit,” said Grandpa, and Biscuit’s tail wagged so hard his whole body wiggled.

लाल गेंद बगीचे के पार उड़ी, और बिस्किट उसके पीछे इतनी तेज़ दौड़ा जितना वह पहले कभी नहीं दौड़ा था। उसने खुशी की चूँ के साथ गेंद पकड़ ली!

उस शाम जब खाने का समय हुआ, बिस्किट अपने आप अपने कटोरे के पास बैठ गया। वह उछला नहीं। वह भौंका नहीं। उसने इंतज़ार किया।

“शाबाश, बिस्किट,” दादाजी ने कहा, और बिस्किट की पूँछ इतनी ज़ोर से हिली कि उसका पूरा शरीर हिलने लगा।

ନାଲି ବଲ୍ ବଗିଚା ଉପର ଦେଇ ଉଡ଼ିଗଲା, ଆଉ ବିସ୍କୁଟ ତା’ ପଛରେ ଏତେ ଜୋରରେ ଦୌଡ଼ିଲା ଯେତେ ଜୋରରେ ସେ ଆଗରୁ କେବେ ଦୌଡ଼ି ନଥିଲା। ସେ ଖୁସିର ଚିଁ ଶବ୍ଦ ସହ ବଲ୍ ଧରିନେଲା!

ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଖାଇବା ସମୟ ହେଲା, ବିସ୍କୁଟ ନିଜେ ନିଜେ ତା’ର ବାଟି ପାଖରେ ବସିଲା। ସେ ଡେଇଁଲା ନାହିଁ। ସେ ଭୁକିଲା ନାହିଁ। ସେ ଅପେକ୍ଷା କଲା।

“ବାଃ, ବିସ୍କୁଟ,” ଜେଜେବାପା କହିଲେ, ଆଉ ବିସ୍କୁଟର ଲାଞ୍ଜ ଏତେ ଜୋରରେ ହଲିଲା ଯେ ତା’ର ସାରା ଦେହ ହଲିଗଲା।

ఎర్ర బంతి తోట అవతలికి ఎగిరింది, బిస్కెట్ ఇంతకు ముందెప్పుడూ పరిగెత్తనంత వేగంగా దాని వెనక పరిగెత్తింది. సంతోషంగా కీచుమనే శబ్దంతో బంతిని పట్టుకుంది!

ఆ సాయంత్రం భోజనం సమయం వచ్చినప్పుడు, బిస్కెట్ తనంతట తానే తన గిన్నె దగ్గర కూర్చుంది. అది ఎగరలేదు. మొరగలేదు. ఎదురుచూసింది.

“భలే, బిస్కెట్,” అన్నారు తాతయ్య, బిస్కెట్ తోక ఎంత గట్టిగా ఊగిందంటే దాని శరీరం మొత్తం ఊగిపోయింది.

சிவப்புப் பந்து தோட்டத்தின் குறுக்கே பறந்தது, பிஸ்கட் இதுவரை ஓடாத வேகத்தில் அதன் பின்னால் ஓடியது. மகிழ்ச்சியான கீச் சத்தத்துடன் அதைப் பிடித்தது!

அன்று மாலை, சாப்பாட்டு நேரம் வந்தபோது, பிஸ்கட் தானாகவே தன் கிண்ணத்தின் அருகே உட்கார்ந்தது. அது குதிக்கவில்லை. குரைக்கவில்லை. காத்திருந்தது.

“நல்ல பையன், பிஸ்கட்,” என்றார் தாத்தா, பிஸ்கட்டின் வால் அவ்வளவு வேகமாக ஆடியதால் அதன் உடல் முழுவதும் ஆடியது.

あかい ボールが にわの むこうへ とんでいき、ビスケットは いままでで いちばん はやく おいかけました。そして うれしそうな キュッと いう おとと いっしょに、ボールを つかまえました!

その ばん、ごはんの じかんに なると、ビスケットは じぶんから おさらの そばに すわりました。とびはねません。ほえません。ちゃんと まちました。

「いい こだね、ビスケット」と おじいちゃんが いうと、ビスケットの しっぽは とても いきおいよく ふれて、からだじゅうが くねくね ゆれました。