One morning, Emperor Akbar looked at his hand and gasped. “My ring! My favourite ruby ring is gone!”

He had taken it off for his bath, and now it was nowhere to be seen. Only the palace servants had been in the room.

“Birbal,” said Akbar, “please find out who took it.”

एक सुबह बादशाह अकबर ने अपने हाथ की ओर देखा और चौंक उठे। “मेरी अँगूठी! मेरी सबसे प्यारी माणिक की अँगूठी ग़ायब है!”

उन्होंने नहाने के लिए उसे उतारा था, और अब वह कहीं नहीं दिख रही थी। कमरे में सिर्फ़ महल के सेवक ही आए थे।

“बीरबल,” अकबर ने कहा, “कृपया पता लगाओ कि इसे किसने लिया।”

ଦିନେ ସକାଳେ ବାଦଶାହ ଆକବର ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଚାହିଁ ଚମକିଉଠିଲେ। “ମୋ ମୁଦି! ମୋର ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ମାଣିକ୍ୟ ମୁଦି ହଜିଯାଇଛି!”

ସେ ଗାଧୋଇବା ପାଇଁ ତାହା କାଢ଼ିଥିଲେ, ଆଉ ଏବେ କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। କୋଠରୀରେ କେବଳ ରାଜପ୍ରାସାଦର ସେବକମାନେ ଆସିଥିଲେ।

“ବୀରବଲ,” ଆକବର କହିଲେ, “ଦୟାକରି ଜାଣ କିଏ ଏହା ନେଇଛି।”

ఒక ఉదయం చక్రవర్తి అక్బర్ తన చేతిని చూసుకుని ఉలిక్కిపడ్డాడు. “నా ఉంగరం! నాకు అన్నిటికంటే ఇష్టమైన కెంపు ఉంగరం కనిపించడం లేదు!”

స్నానానికి ముందు దాన్ని తీసి పెట్టాడు, ఇప్పుడు అది ఎక్కడా కనిపించడం లేదు. ఆ గదిలోకి రాజభవనపు సేవకులు మాత్రమే వచ్చారు.

“బీర్బల్,” అన్నాడు అక్బర్, “దయచేసి దాన్ని ఎవరు తీశారో కనుక్కో.”

ஒரு காலை, பேரரசர் அக்பர் தன் கையைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டார். “என் மோதிரம்! எனக்கு மிகவும் பிடித்த மாணிக்க மோதிரத்தைக் காணவில்லை!”

குளிப்பதற்காக அவர் அதைக் கழற்றி வைத்திருந்தார், இப்போது அது எங்கும் காணவில்லை. அந்த அறைக்குள் அரண்மனைப் பணியாளர்கள் மட்டுமே வந்திருந்தார்கள்.

“பீர்பால்,” என்றார் அக்பர், “தயவுசெய்து அதை யார் எடுத்தார்கள் என்று கண்டுபிடி.”

ある あさ、アクバルこうていは じぶんの てを みて、はっと しました。「ゆびわが! いちばん すきな ルビーの ゆびわが ない!」

おふろに はいる ときに はずしたのに、どこにも みあたりません。へやに はいったのは、きゅうでんの めしつかいたち だけでした。

「ビールバル」と アクバルは いいました。「だれが とったのか、しらべて くれ」

Birbal called all the servants together. He gave each one a stick. Every stick was exactly the same length.

“These are magic sticks,” said Birbal in a serious voice. “Keep yours safe tonight. By morning, the thief’s stick will grow one finger longer.”

The servants held their sticks and looked at each other. Nobody said a word.

बीरबल ने सारे सेवकों को एक साथ बुलाया। उन्होंने हर एक को एक छड़ी दी। हर छड़ी बिल्कुल एक जितनी लंबी थी।

“ये जादुई छड़ियाँ हैं,” बीरबल ने गंभीर आवाज़ में कहा। “आज रात अपनी छड़ी सँभालकर रखना। सुबह तक चोर की छड़ी एक उँगली लंबी हो जाएगी।”

सेवकों ने अपनी छड़ियाँ पकड़ीं और एक-दूसरे को देखने लगे। किसी ने एक शब्द नहीं कहा।

ବୀରବଲ ସବୁ ସେବକଙ୍କୁ ଏକାଠି ଡାକିଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ବାଡ଼ି ଦେଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାଡ଼ି ଠିକ୍ ସମାନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।

“ଏଗୁଡ଼ିକ ଯାଦୁ ବାଡ଼ି,” ବୀରବଲ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ। “ଆଜି ରାତିରେ ନିଜ ବାଡ଼ିକୁ ସାବଧାନରେ ରଖ। ସକାଳ ସୁଦ୍ଧା ଚୋରର ବାଡ଼ି ଗୋଟିଏ ଆଙ୍ଗୁଠି ଲମ୍ବା ହୋଇଯିବ।”

ସେବକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବାଡ଼ି ଧରି ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁଲେ। କେହି ଗୋଟିଏ ବି ଶବ୍ଦ କହିଲେ ନାହିଁ।

బీర్బల్ సేవకులందరినీ ఒకచోటికి పిలిచాడు. ఒక్కొక్కరికీ ఒక కర్ర ఇచ్చాడు. ప్రతి కర్రా సరిగ్గా ఒకే పొడవు ఉంది.

“ఇవి మాయా కర్రలు,” అన్నాడు బీర్బల్ గంభీరమైన గొంతుతో. “ఈ రాత్రి మీ కర్రను జాగ్రత్తగా ఉంచుకోండి. ఉదయానికల్లా దొంగ కర్ర ఒక వేలు పొడవు పెరుగుతుంది.”

సేవకులు తమ కర్రలు పట్టుకుని ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ఎవరూ ఒక్క మాట కూడా అనలేదు.

பீர்பால் எல்லாப் பணியாளர்களையும் ஒன்றாக அழைத்தார். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குச்சியைக் கொடுத்தார். ஒவ்வொரு குச்சியும் சரியாக ஒரே நீளம்.

“இவை மந்திரக் குச்சிகள்,” என்றார் பீர்பால் கடுமையான குரலில். “இன்றிரவு உங்கள் குச்சியைப் பத்திரமாக வைத்திருங்கள். காலைக்குள் திருடனின் குச்சி ஒரு விரல் அளவு நீளமாகிவிடும்.”

பணியாளர்கள் தங்கள் குச்சிகளைப் பிடித்தபடி ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள். யாரும் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை.

ビールバルは めしつかいたちを みんな あつめて、ひとりに いっぽんずつ ぼうを わたしました。どの ぼうも、まったく おなじ ながさでした。

「これは まほうの ぼうだ」と ビールバルは まじめな こえで いいました。「こんや、じぶんの ぼうを だいじに もっていなさい。あさに なると、どろぼうの ぼうは ゆび いっぽんぶん のびているだろう」

めしつかいたちは ぼうを にぎって、かおを みあわせました。だれも ひとことも いいませんでした。

That night, the young servant in the blue cap could not sleep. “What if my stick really grows?” he whispered. “Everyone will know I took the ring!”

So he took out a little knife and carefully cut a finger’s length off the end of his stick. “There,” he said. “Now when it grows, it will be just right.”

Outside in the moonlit courtyard, Birbal walked quietly past the servants’ rooms and smiled to himself.

उस रात नीली टोपी वाला युवा सेवक सो नहीं पाया। “अगर मेरी छड़ी सच में बढ़ गई तो?” उसने फुसफुसाया। “सबको पता चल जाएगा कि अँगूठी मैंने ली है!”

तो उसने एक छोटा चाकू निकाला और ध्यान से अपनी छड़ी के सिरे से एक उँगली जितना टुकड़ा काट दिया। “बस,” उसने कहा। “अब जब यह बढ़ेगी, तो बिल्कुल ठीक हो जाएगी।”

बाहर चाँदनी भरे आँगन में बीरबल चुपचाप सेवकों के कमरों के पास से गुज़रे और मन ही मन मुस्कुराए।

ସେଦିନ ରାତିରେ ନୀଳ ଟୋପି ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁବକ ସେବକଟି ଶୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। “ଯଦି ମୋ ବାଡ଼ି ସତରେ ବଢ଼ିଯାଏ?” ସେ ଫୁସଫୁସ କଲା। “ସମସ୍ତେ ଜାଣିଯିବେ ଯେ ମୁଦି ମୁଁ ନେଇଛି!”

ତେଣୁ ସେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଛୁରୀ ବାହାର କଲା ଆଉ ସାବଧାନରେ ତା’ ବାଡ଼ିର ମୁଣ୍ଡରୁ ଗୋଟିଏ ଆଙ୍ଗୁଠି ଲମ୍ବା କାଟିଦେଲା। “ହେଲା,” ସେ କହିଲା। “ଏବେ ଏହା ବଢ଼ିଲେ ଠିକ୍ ସମାନ ହୋଇଯିବ।”

ବାହାରେ ଜହ୍ନ ଆଲୁଅ ଭରା ଅଗଣାରେ ବୀରବଲ ଚୁପଚାପ୍ ସେବକଙ୍କ କୋଠରୀ ପାଖ ଦେଇ ଗଲେ ଆଉ ମନେ ମନେ ହସିଲେ।

ఆ రాత్రి నీలి టోపీ పెట్టుకున్న యువ సేవకుడికి నిద్ర పట్టలేదు. “నా కర్ర నిజంగా పెరిగితే?” అని గుసగుసలాడాడు. “ఉంగరం నేనే తీశానని అందరికీ తెలిసిపోతుంది!”

అందుకని అతను ఒక చిన్న కత్తి తీసి, తన కర్ర చివర నుంచి ఒక వేలంత పొడవు జాగ్రత్తగా కోసేశాడు. “అయిపోయింది,” అన్నాడు. “ఇప్పుడు అది పెరిగినప్పుడు సరిగ్గా సరిపోతుంది.”

బయట వెన్నెల నిండిన ప్రాంగణంలో బీర్బల్ సేవకుల గదుల పక్కనుంచి నిశ్శబ్దంగా నడిచి వెళ్తూ మనసులో నవ్వుకున్నాడు.

அன்றிரவு நீலத் தொப்பி அணிந்த இளம் பணியாளனால் தூங்க முடியவில்லை. “என் குச்சி உண்மையிலேயே நீளமானால்?” என்று கிசுகிசுத்தான். “மோதிரத்தை நான்தான் எடுத்தேன் என்று எல்லோருக்கும் தெரிந்துவிடும்!”

அதனால் அவன் ஒரு சின்னக் கத்தியை எடுத்து, தன் குச்சியின் நுனியிலிருந்து ஒரு விரல் அளவைக் கவனமாக வெட்டினான். “அவ்வளவுதான்,” என்றான். “இப்போது அது நீளமானால் சரியாக இருக்கும்.”

வெளியே நிலவொளி நிறைந்த முற்றத்தில், பீர்பால் பணியாளர்களின் அறைகளைக் கடந்து அமைதியாக நடந்தபடி தனக்குள் புன்னகைத்தார்.

その よる、あおい ぼうしの わかい めしつかいは ねむれませんでした。「ほんとうに ぼうが のびたら どうしよう」と ささやきました。「ゆびわを とったのが ぼくだって、みんなに ばれちゃう!」

そこで わかものは ちいさな ナイフを とりだして、ぼうの さきを ゆび いっぽんぶん、ていねいに きりおとしました。「これで よし」と わかものは いいました。「のびたら、ちょうど いい ながさに なる」

そとの つきあかりの なかにわを、ビールバルは めしつかいの へやの まえを しずかに とおりすぎ、こころの なかで にっこり しました。

In the morning, Birbal lined up the servants and held their sticks side by side. One stick was shorter than all the others.

“A magic stick grows,” said Birbal kindly, “but it never shrinks. Only someone afraid of being caught would cut his stick.”

The young servant’s face turned red. He took the ruby ring out of his pocket and gave it back. “I’m sorry, Your Majesty. I will never steal again.”

Akbar forgave him, and smiled at Birbal. “Your sticks were not magic at all — but your thinking was!”

सुबह बीरबल ने सेवकों को कतार में खड़ा किया और उनकी छड़ियाँ साथ-साथ रखीं। एक छड़ी बाकी सबसे छोटी थी।

“जादुई छड़ी बढ़ती है,” बीरबल ने प्यार से कहा, “पर कभी छोटी नहीं होती। अपनी छड़ी सिर्फ़ वही काटेगा जिसे पकड़े जाने का डर हो।”

युवा सेवक का चेहरा लाल हो गया। उसने जेब से माणिक की अँगूठी निकाली और लौटा दी। “मुझे माफ़ कर दीजिए, जहाँपनाह। मैं फिर कभी चोरी नहीं करूँगा।”

अकबर ने उसे माफ़ कर दिया, और बीरबल की ओर देखकर मुस्कुराए। “तुम्हारी छड़ियाँ बिल्कुल जादुई नहीं थीं — पर तुम्हारी सोच ज़रूर थी!”

ସକାଳେ ବୀରବଲ ସେବକମାନଙ୍କୁ ଧାଡ଼ିରେ ଠିଆ କରାଇଲେ ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ବାଡ଼ି ପାଖାପାଖି ରଖିଲେ। ଗୋଟିଏ ବାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଥିଲା।

“ଯାଦୁ ବାଡ଼ି ବଢ଼େ,” ବୀରବଲ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, “କିନ୍ତୁ କେବେ ଛୋଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଧରାପଡ଼ିବାକୁ ଡରୁଥିବା ଲୋକ ହିଁ ତା’ ବାଡ଼ି କାଟିବ।”

ଯୁବକ ସେବକର ମୁହଁ ନାଲି ପଡ଼ିଗଲା। ସେ ପକେଟରୁ ମାଣିକ୍ୟ ମୁଦି ବାହାର କରି ଫେରାଇଦେଲା। “କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ଜାହାଁପନା। ମୁଁ ଆଉ କେବେ ଚୋରି କରିବି ନାହିଁ।”

ଆକବର ତାକୁ କ୍ଷମା କଲେ, ଆଉ ବୀରବଲଙ୍କୁ ଚାହିଁ ହସିଲେ। “ତୁମ ବାଡ଼ି ଆଦୌ ଯାଦୁ ନଥିଲା — କିନ୍ତୁ ତୁମ ବୁଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚୟ ଥିଲା!”

ఉదయం బీర్బల్ సేవకులను వరుసలో నిలబెట్టి, వారి కర్రలను పక్కపక్కనే పెట్టాడు. ఒక కర్ర మిగతా వాటన్నిటికంటే పొట్టిగా ఉంది.

“మాయా కర్ర పెరుగుతుంది,” అన్నాడు బీర్బల్ మృదువుగా, “కానీ ఎప్పుడూ తగ్గదు. పట్టుబడతానని భయపడేవాడు మాత్రమే తన కర్రను కోస్తాడు.”

యువ సేవకుడి ముఖం ఎర్రబడింది. జేబులోంచి కెంపు ఉంగరాన్ని తీసి తిరిగి ఇచ్చేశాడు. “క్షమించండి, మహారాజా. ఇంకెప్పుడూ దొంగతనం చేయను.”

అక్బర్ అతన్ని క్షమించి, బీర్బల్ వైపు చూసి నవ్వాడు. “నీ కర్రలు అసలు మాయావి కావు — కానీ నీ ఆలోచన మాత్రం మాయే!”

காலையில் பீர்பால் பணியாளர்களை வரிசையாக நிற்க வைத்து, அவர்களுடைய குச்சிகளை அருகருகே வைத்தார். ஒரு குச்சி மற்ற எல்லாவற்றையும் விடக் குட்டையாக இருந்தது.

“மந்திரக் குச்சி நீளமாகும்,” என்றார் பீர்பால் அன்புடன், “ஆனால் ஒருபோதும் குட்டையாகாது. பிடிபடுவோமோ என்று பயப்படுபவன் மட்டுமே தன் குச்சியை வெட்டுவான்.”

இளம் பணியாளனின் முகம் சிவந்தது. அவன் தன் பையிலிருந்து மாணிக்க மோதிரத்தை எடுத்துத் திருப்பிக் கொடுத்தான். “மன்னியுங்கள், அரசே. இனி ஒருபோதும் திருட மாட்டேன்.”

அக்பர் அவனை மன்னித்து, பீர்பாலைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். “உன் குச்சிகள் மந்திரக் குச்சிகளே இல்லை — ஆனால் உன் யோசனைதான் மந்திரம்!”

あさに なると、ビールバルは めしつかいたちを ならばせて、ぼうを よこに ならべて くらべました。いっぽんだけ、ほかの どれよりも みじかい ぼうが ありました。

「まほうの ぼうは のびる ことは あっても」と ビールバルは やさしく いいました。「みじかく なる ことは ない。ぼうを きるのは、つかまるのが こわい ものだけだ」

わかい めしつかいの かおが まっかに なりました。わかものは ポケットから ルビーの ゆびわを だして かえしました。「ごめんなさい、へいか。もう にどと ぬすみません」

アクバルは わかものを ゆるし、ビールバルに ほほえみかけました。「おまえの ぼうは ちっとも まほうでは なかったが — おまえの ちえは まほうだな!」